Als mijn kind gelukkig is ben ik het ook!? 

Hoe zou dat voor je kind zijn? 

Natuurlijk voel je eerder prettige emoties als je ziet dat je kind lekker in zijn vel zit dan wanneer dat niet het geval is.

 

Echter, je kind kan pas met minder prettige emoties leren omgaan, als het ze mag ervaren.

 

Hoe is het voor een kind als het geluk van zijn ouders afhangt van hoe het kind zich voelt?

Zou een kind zich dan minder vrij kunnen voelen om ALLE emoties te ervaren?

Zou het zich dan verantwoordelijk kunnen voelen voor het geluk van zijn ouders?

 

Mijn ervaring is dat kinderen, zodra ze merken dat sommige emoties niet gewenst zijn, ze deze gaan onderdrukken of juist heftig gaan uitleven.

Eerst worden de emoties onderdrukt omdat papa en mama ze niet accepteren.

Ouders worden dan bijvoorbeeld (ook) boos, verdrietig, geïrriteerd, angstig.

Het kind dat zich al niet prettig voelt krijgt dan ook nog de verantwoordelijkheid voor hoe zijn ouders zich voelen.

 

Er komt een moment dat de ongewenste emoties niet meer te onderdrukken zijn.

Dan komen ze in alle hevigheid naar buiten.

Wil je weten hoe het anders kan? Lees dan verder............................

Wie of wat bepaalt jouw geluk dan wel? 

Het lijkt vaak alsof situaties en gedrag van anderen bepalen hoe wij ons voelen.

Maar klopt dat wel?

 

Stel je hebt een vrije middag, je huis op orde, je kinderen spelen in de zon in de tuin en jij ligt in de zon een tijdschrift te lezen.

Als je dan heerlijk ligt te genieten denk je misschien dat dit komt omdat het zonnig is of omdat je vrij hebt.

Lijkt logisch he!

 

Nee hoor......je emoties worden voor het grootste deel niet veroorzaakt door de situatie maar door wat je over de situatie gelooft.

 

Als je gelooft: "o wat een heerlijke middag, wat hebben we het toch goed, hier geniet ik van" dan gaat jouw lichaam hormonen en neurotransmitters aanmaken die bij die gedachten horen. Die stoffen verspreiden zich binnen 1-2 minuten via je bloed over je hele lichaam. Door de fysieke reactie op deze stoffen ga je ervaren hoe het voelt om deze gedachten te geloven.

Zolang je dit soort gedachten blijft geloven, blijft je lichaam deze stoffen aanmaken en blijf je lekker ontspannen genieten.

 

Als je in precies dezelfde situatie gelooft: "Als ik zo blijf liggen verbrand mijn huid" gaat je lichaam andere stoffen aanmaken. Bijvoorbeeld adrenaline en cortisol. De situatie is niet veranderd, alleen wat je over de situatie gelooft wel. Door deze stoffen ga je andere emoties voelen en kom je waarschijnlijk tot actie: je schuift je stoel in de schaduw of gaat jezelf en je kinderen insmeren.

 

Wanneer je kinderen onenigheid krijgen verandert het gedrag van je kinderen maar ook dan worden jouw emoties nog steeds veroorzaakt door wat jij gelooft over de situatie. Als je denkt: "O dat lossen ze samen wel op" gaat je lichaam andere stoffen aanmaken dan wanneer je denkt: "O nee he, weer ruzie!"

Hoe kan het anders? 

Wat je kunt doen is de verantwoordelijkheid voor jouw emoties nemen.

Het zijn jouw gevoelens. Als je kinderen onenigheid krijgen bepalen zij niet of jij geirriteerd wordt of rustig blijft. Dat bepaal alleen jij.

Jij bent de eigenaar van jouw gedachten en emoties, jij beslist wat je ermee doet.

 

Je kunt de emotie van je kind accepteren en vragen wat het nodig heeft.

Je kunt bijvoorbeeld vragen: "Ben je boos?" Als dit niet klopt corrigeert je kind je wel. "Nee, ik ben niet boos ik ben teleurgesteld"

Dan kun vragen: "Kan ik iets voor je doen?", of "Wat heb je nu nodig?", of "Wat wil je nu graag?".

Als je kind getroost wil worden komt het bij je. Dan kan jouw aandacht en een knuffel of kus zijn behoefte vervullen.

Als je kind gehoord wil worden gaat het vertellen. Dan vervult jouw onverdeelde aandacht zijn behoefte.

Gaat je kind zijn boosheid uitleven op spullen of mensen, zeg dan niet alleen dat je dit niet toestaat.

Zeg ook meteen wat het wel mag doen om die energie kwijt te worden.

 

Je kunt de behoeften van iedereen in het gezin even belangrijk vinden.

Natuurlijk kan een kind zijn behoeften niet zo makkelijk uitstellen als een volwassene. Er is niks mis met uitstellen.

Maar doe dit niet lang want dan krijg je last van bijvoorbeeld een kort lontje, of je wordt moe, hebt nergens meer zin in, krijgt fysieke kwaaltjes etc.

Allemaal dingen die je liever niet wilt.

Ook jij bent maar een mens en kunt jouw behoeften niet blijven uitstellen tot je kinderen de deur uit zijn.

Ga op tijd met je partner en/of vrienden iets leuks doen, sporten, massage, workshop, tijdschrift lezen, wandelen, samen eten etc.

Je kunt het vervullen van jouw behoeften vaak combineren met die van gezinsleden. Sporten, picknicken, wandelen, piamazondag.

Zorg niet alleen voor je fysieke maar ook voor je mentale en emotionele behoeften. Probeer op tijd iets nieuws, zorg voor gezonde (ont)spanning.

Het zijn jouw behoeften. Jouw verantwoordelijkheid. Jij beslist hoe je ermee omgaat.

 

Door de verantwoordelijkheid voor jouw emoties en behoeften te nemen, kun je ze managen.

Je kinderen ervaren dat je hun behoeften serieus neemt en zien hoe je ook jouw behoeften vervult.

Ze merken aan jou dat ook het leven van een volwassene heel leuk kan zijn.

Je kinderen krijgen in de gaten dat jij bepaalt hoe jij je voelt. Dat willen ze waarschijnlijk ook graag leren!

 

Een heel leuk en handig boek dat jullie hierbij kan helpen is: Gedachte-kracht, van Nicole Hage.

Je kunt dit gratis downloaden via http://www.bewustzijninbedrijf.nl/gedachte-kracht.nl/

Je kunt het ook op die site bestellen of kopen bij Happy Hearts.

 

Veel plezier!

Omgaan met gedachten, emoties en behoeften, soms kunnen we wel een beetje hulp gebruiken 

Uit eigen ervaring weet ik dat de weg van verantwoordelijkheid nemen met vallen en opstaan kan gaan.

Graag zet ik mijn hooggevoeligheid, kennis en ervaring in om jou en/of je kind te begeleiden naar een nog gelukkiger leven!

Happy Hearts is er ook voor jou 

Om hulp vragen is ook een manier om goed voor je gezin te zorgen. Je bent van harte welkom!

 
Liefs, 
Judith